Τα παράθυρα...

Σ' αυτές τις σκοτεινές κάμαρες, που περνώ

μέρες βαρυές, επάνω κάτω τριγυρνώ

για νάβρω τα παράθυρα. -- Οταν ανοίξει

ένα παράθυρο θάναι παρηγοριά. --

Μα τα παράθυρα δεν βρίσκονται, ή δεν μπορώ

να τάβρω. Και καλλίτερα ίσως να μην τα βρώ.

Ισως το φως θάναι μια νέα τυραννία.

Ποιός ξέρει τι καινούρια πράγματα θα δείξει.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης (1903)

Ποιός ξέρει ποιά καινούρια τυραννία με περιμένει, ανοίγοντας το παράθυρο που τόσα χρόνια περιμένω... Μπορεί η ελπίδα να πεθαίνει πάντα τελευταία, το όνειρο όμως ποτέ...

Η θάλασσα μέσα μου...

05-02-09

Κυανή Ακτή-Καβούρι

Στη θάλασσα μέσα
και στου βυθού την ελαφρότητα,
οπου τα όνειρα ζωντανεύουν,
δύο ψυχές ενώνονται για μια ευχή...

Οι ματιές μας σαν ηχώ
επαναλαμβάνουν σιωπηλά:
"...μέσα, πιο μέσα...",
πέρα απο κάθε τι σαρκικό

Πάντα όμως ξυπνάω
και εύχομαι για θάνατο,
τα χείλη μου για πάντα
να μπλέξουν στα δικά σου...

Ενα απόσπασμα απο την ομώνυμη ταινία... Η κεκαρμένη θάλασσα μου ξυπνάει τόσο ζεστά συναισθήματα, τόσο οικεία και αυτή η ταινία τόσα πολλά ερωτήματα... Αλλά παραμένω με ενα "γιατί"....

Συνθυματικά με μαύρο χρώμα;

Γυρίζω στους διαδρόμους του σχολείο μου και αντικρύζω παιδιά που με κάνουν να αναρωτιέμαι που βρίσκομαι... Ολα μαζί, σαν μια μάζα, με τις ίδιες απόψεις, την ίδια εμφάνιση χωρίς κανένα στοιχείο μοναδικότητας.. Μας χτυπάνε απο παντού για να μας κάνουν ίδιους και δυστυχώς το καταφέρνουν...
Ποιός θα δείξει το δρόμο σε αυτά τα παιδιά που δεν αναρωτιούνται για τίποτα; Το σχολείο, οπου η προσωπική έκφρασή μας σπανίζει; Όλοι ίδιοι... Όλοι ίδιοι... Έτσι μας κάνουν... Έτσι μας καταντούν...
Οχι πιά... Θα γράφουμε με κόκκινο χρωμα και ας μας το ρημάξατε... Δεν θα γράφουμε με τη γλώσσα που μας επιβάλλετε, ούτε με τη δική σας γιατί μόνο για γλείψιμο κάνει...

Εμένα οι φίλοι μου...

"Εμένα οι φίλοι μου είναι μαύρα πουλιά
Εμένα οι φίλες μου είναι σύρματα τεντωμένα

Eμένα οι φίλοι μου είναι μαύρα πουλιά που κάνουν τραμπάλα
στις ταράτσες ετοιμόρροπων σπιτιών
Εξάρχεια, Πατήσια, Μεταξουργείο, Μετς
Κάνουν ό,τι λάχει πλασιέ τσελεμεντέδων και εγκυκλοπαιδειών
φτιάχνουν δρόμους
και ενώνουν έρημους διερμηνείς σε καμπαρέ της Ζήνωνος
επαγγελματίες επαναστάτες
παλιά τους στρίμωξαν και τα κατέβασαν
τώρα παίρνουν χάπια και οινόπνευμα να κοιμηθούν
αλλά βλέπουν όνειρα και δεν κοιμούνται

Εμένα οι φίλες μου είναι σύρματα τεντωμένα
στις ταράτσες παλιών σπιτιών
Εξάρχεια, Βικτώρια, Κουκάκι, Γκύζη
Πάνω τους έχετε κρεμάσει
εκατομμύρια σιδερένια μανταλάκια
τις ενοχές σας αποφάσεις συνεδρίων δανεικά κοστούμια
σημάδια από καύτρες, περίεργες ημικρανίες
απειλητικές σιωπές, κολπίτιδες
ερωτεύονται ομοφυλόφιλους
τριχομονάδες, καθυστέρηση
Το τηλέφωνο, σπασμένα γυαλιά,
το ασθενοφόρο κανείς!

Κάνουν ό,τι λάχει
Όλο ταξιδεύουν οι φίλοι μου
γιατί δεν τους αφήσατε σπιθαμή για σπιθαμή
Όλοι οι φίλοι μου ζωγραφίζουνε με μαύρο χρώμα
γιατί τους ρημάξατε το κόκκινο
γράφουνε σε συνθηματική γλώσσα
γιατί η δική σας, μόνο για γλείψιμο κάνει
Οι φίλοι μου είναι μαύρα πουλιά και σύρματα
στα χέρια σας, στο λαιμό σας"


Ενα ποίημα της Κ.Γώγου, που με τόσο σπαραχτικά, παραστατικά λόγια περιγράφει τους φίλους της, τους φίλους όλων μας. Κι ας μας ρήμαξαν όμως το κόκκινο χρώμα, εμείς θα συνεχίσουμε με αυτό να γράφουμε,για 'μας, για την ελευθερία μας.